Εκλείψεις Αυτές Οι Άγνωστες

Τι είναι οι εκλείψεις; Πώς επιδρούν; Πρέπει να τις φοβόμαστε, να τις ξορκίζουμε; Πώς μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε; Κινδυνεύουμε; Ερωτήματα που γίνονται πολύ συχνά σε εμάς τους αστρολόγους και αποζητούν απαντήσεις. Ερωτήματα που διαπνέονται από την αγωνία που δημιουργείται όταν βλέπεις τον Ήλιο να σκοτεινιάζει, όταν βλέπεις τη Σελήνη να χάνεται στον ορίζοντά σου. Ερωτήματα που θα προσπαθήσω να απαντήσω στη συνέχεια…

Στις εκλείψεις συμμετέχουν τα τρία βασικά αστρικά σώματα, ο υλικός κόσμος που αντιπροσωπεύεται από τη Γη, ο πνευματικός, ψυχικός φορέας που αντιπροσωπεύεται από τον Ήλιο και ο συναισθηματικός πλούτος μας που αντιπροσωπεύεται από τη Σελήνη. Φυσικό είναι να απελευθερώνονται πολύ μεγάλες ποσότητες ενέργειας, οι οποίες επενεργούν με πολύ έντονο, μοιραίο και καθοριστικό τρόπο στις ανθρώπινες συνειδήσεις, με σκοπό να βρούμε το δρόμο μας μέσα στις άγνωστες πτυχές του εαυτού μας, εκεί που εκλείπει το φως της συνειδητότητας – έκλειψη.

Θα σας δώσω μιαν εικόνα που θα σας βοηθήσει πολύ στην κατανόηση του τρόπου που επιδρούν οι εκλείψεις στον ψυχισμό μας: φανταστείτε τον εαυτό σας σε έναν χώρο όπου σβήνει το φως και η απώλειά του σας υποκινεί να ανιχνεύσετε το πεδίο δράσης σας με σκοπό να βρείτε ένα κερί, έναν αναπτήρα ή έναν φακό. Ανάλογα με το πόσο καλά γνωρίζετε το χώρο που βρίσκεστε, αυτή η προσπάθεια μπορεί να είναι εύκολη αλλά θα γίνεται όλο και δυσκολότερη αν ο χώρος στον οποίο κινείστε, σάς είναι αμυδρά γνωστός ή –ακόμη χειρότερα- σάς είναι εντελώς άγνωστος. Το αν θα χτυπήσετε και θα πονέσετε εξαρτάται από τη δεξιότητά σας να ελιχθείτε μέσα στο σκοτεινό σας χώρο και από το πόσο οικείος σάς είναι. Όταν φθάσετε στο σημείο να ανάψετε κάποιο φως, η ψυχοσύνθεσή σας αλλάζει, νιώθετε πιο ασφαλείς, παρατηρείτε περισσότερο αυτά που υπάρχουν γύρω σας, ηρεμείτε. 

Τώρα, σκεφτείτε ότι ο χώρος σας είναι ο εσωτερικός σας κόσμος, ότι το σκοτάδι σχετίζεται με τον σκιώδη εαυτό σας (απωθημένα, ελαττώματα, ανασφάλειες, αρνητικά συναισθήματα, κλπ) και ότι η προσπάθειά σας να βρείτε το φως είναι η αναγκαιότητα να φωτίσετε με το ηλιακό, ανέσπερο Φως της Συνείδησης τα προσωπικά σας σκοτάδια.

Η πρόκληση είναι να έρθουμε σε επαφή με τη συνείδησή μας, να κατανοήσουμε τα σκότη μας και να προβούμε σε αλλαγές ή αποδοχές, οι οποίες θα καθορίζουν ένα τέλος και ταυτόχρονα μιαν αρχή. 

Δηλαδή, στις περιόδους των εκλείψεων, κερδισμένοι είμαστε μόνο αν μπορούμε να δεχθούμε ότι τίποτε δεν παραμένει στάσιμο και ότι οι δυναμικές ενέργειές τους μας προτρέπουν να μπούμε και πάλι στη ροή, στη δράση. 

Και τότε, όταν τα γεγονότα μας καταδεικνύουν το τέλμα, το ασταθές περιβάλλον του έλους που προκαλεί η στασιμότητα, συνειδητοποιούμε πόσο δύσκολο, ίσως σκληρό και ακατόρθωτο, είναι να στρέψουμε τη δύναμή σας στην συνειδητή δράση και να αλλάξουμε τις καταστάσεις της ζωής μας που δημιουργούν το τέλμα.

Αυταπάτες ή κοινή λογική; Τάσεις φυγής ή δράση με σκοπό την παραγωγή έργου; Αναμέτρηση που μοιάζει εύκολη καθώς όλοι καταλαβαίνουμε, νοητικά τουλάχιστον, ότι πρέπει να επιλέξουμε τη δεύτερη εκδοχή κάθε ερωτήματος που θα προκύψει.

Ωστόσο, μπορούμε; Είναι εύκολο να ξεπεράσουμε τα σκότη του υποσυνειδήτου; Είναι εφικτό να ξεφύγουμε από τις αυτόματες λειτουργίες – συνέπειες των τραυμάτων μας, των ανασφαλειών, των φόβων μας που συχνά μας κρατούν δέσμιους ατόμων, καταστάσεων και επιλογών που όχι μόνο δεν μας προάγουν αλλά μας στερούν και κάθε δυνατότητα εξέλιξης, ακόμη και κάλυψης βασικών συναισθηματικών και υλικών αναγκών; Η απάντηση είναι σαφέστατα αρνητική.

Επιλέγουμε με γνώμονα τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας ή παρασυρμένοι από τις αυταπάτες που μας δημιουργούν οι φόβοι και οι ανασφάλειες; 

Μπορούμε να εντάξουμε τη σχέση μας στην καθημερινή μας ζωή ή μας δεσμεύει μια κατάσταση που μπορεί να συντηρείται μόνο στη σφαίρα του ρομαντισμού και του «περνάμε καλά»;

Οι εκλείψεις μας διαμηνύουν ότι θα πρέπει να είμαστε ευέλικτοι, έτοιμοι για αλλαγές, έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις και ίσως έτοιμοι να αναθεωρήσουμε λάθη του παρελθόντος ή ακόμη και να επιστρέψουμε σε σχέσεις του παρελθόντος. 

Κερδισμένοι θα είμαστε μόνο αν μπορέσουμε να προσαρμοστούμε σε νέα μοντέλα ζωής και, κυρίως, αν προσπαθήσουμε να είμαστε πιο συνειδητοί και να πράττουμε με γνώμονα το γεγονός ότι το χθες εικονίζεται στο σήμερα και το παρόν θα είναι η απαρχή του μέλλοντός μας… 

Με την επίδραση της Σεληνιακής έκλειψης πρέπει να παρατηρήσουμε τι γίνεται γύρω μας και να αποδεχθούμε ότι η ευθύνη για το τι συμβαίνει με τους άλλους είναι δική μας.

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου ποια είναι η πιο ωραία;;; Τόσο η θετική όσο και η αρνητική απάντηση είμαστε εμείς!

Εμείς που καλούμαστε να αποκαλύψουμε τη σκιά μας για να ανακαλύψουμε το Φως!

…Κι όταν η συνειδητότητα αναλάβει το έργο της, τότε επέρχεται η ένωσή μας με την Παγκόσμια Συνείδηση. Ο Ήλιος μας (συνείδηση) φωτίζει το υποσυνείδητό μας (Σελήνη) και η Γη (προσωπικότητα εκδηλωμένη στην ύλη) δεν μπορεί να σκιάσει το φως. Τότε διαλύονται οι σκιές και παύει να εκλείπει το φως. Τότε εκλείπει μόνο ο φόβος και θριαμβεύει το Φως!

Το αίτημα της Ηλιακής έκλειψης είναι να κάνουμε την μεγάλη ανατροπή. Το μήνυμά της είναι μεταμορφωτικό, μας καλεί να αποποιηθούμε τις παγιωμένες αντιλήψεις, συνήθειες, δικαιολογίες, καταστάσεις που μας κρατούν αποστασιοποιημένους από το είναι μας. Μας εξωθεί στο να υιοθετήσουμε το νέο μοντέλο σκέψης, αντίληψης, ζωής, το συμβατό με τον εσώτερο εαυτό μας.

Μας προτρέπει να κατανικήσουμε τον εγωισμό και τις ποταπότητες της προσωπικότητας, τα πάθη και τις μικρότητες, προκειμένου να αφήσουμε την ατομική, θεϊκή, ηλιακή υπόστασή μας να θριαμβεύσει. Αν μπορέσουμε να κάνουμε έστω και μια μικρή αρχή, αν μπορέσουμε να βρεθούμε πιο κοντά στο Φως που πρεσβεύουμε, αν σιγά – σιγά αναπτύξουμε τη θέλησή μας και την κατευθύνουμε στο να λειτουργούμε πιο συνειδητά, θα έχει αρχίσει το υπέροχο ταξίδι προς την Ιθάκη μας, προς τη μεταμόρφωση. Η επανάσταση των συνειδήσεων θα έχει αρχίσει και τότε θα μεταμορφωθεί ολόκληρη η ανθρωπότητα που θα αποτελείται πλέον από Φωτεινά, σκεπτόμενα όντα και όχι από άβουλες μάζες.

Άρχοντας είναι αυτός που διαφεντεύει τον εαυτό του και επιβάλει την Ανώτερη εκδοχή του στα κατώτερα ένστικτά του.

Σμάρω Σωτηράκη

ΣΣ: Αυτό το κείμενό μου έχει εκδοθεί για πρώτη φορά στο αστρολογικό περιοδικό AstraStyle μηνός Φεβρουαρίου 2018.

Αν θες να σπουδάσεις αστρολογία κοντά μου από όπου κι αν βρίσκεσαι, μπες στη σελίδα μου πατώντας στο όνομα της Σχολής μου: Uranognosia

Ορισμός των Αρχετύπων

Η λέξη αρχέτυπο σημαίνει αυτό που χρησιμεύει ως υπόδειγμα, ως πρότυπο, ως Αρχή.

Κατά τον Πλάτωνα αρχέτυπα είναι τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας, που είναι κληροδοτημένα από έναν τέλειο, πρότυπο και άχρονο Κόσμο, όπου οι Μεγάλες Ιδέες είναι σαφείς, σχηματοποιημένες Οντότητες, ανεπηρέαστες από χωροχρονικούς περιορισμούς και από οποιαδήποτε άλλη κατάσταση θα μπορούσε να τις μεταβάλλει. 

Εκτός από τον Πλάτωνα, ασχολήθηκαν και άλλοι φιλόσοφοι με την έννοια των αρχετύπων, αιώνες πριν από την προσπάθεια του Jung να εισάγει τον όρο αρχέτυπο στην επιστημονική κοινότητα, δίνοντάς του τη θέση που του αναλογεί στην ψυχολογία. Ο Ηράκλειτος θεωρούσε την ψυχή ως την πρώτη «αρχέτυπη αρχή». Ο Πυθαγόρας υπεστήριζε ότι ο αριθμός είναι το «αρχέτυπο στοιχείο» του κόσμου ενώ στα Ερμητικά κείμενα ο Θεός είναι το «αρχέτυπο φως». Για τον Φίλωνα η εικόνα του Θεού που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο είναι η «αρχέτυπη σφραγίδα».  

Κατά τον Carl Jung αρχέτυπα είναι οι ανεξάρτητες οντότητες που αποτελούν δομικό στοιχείο του συλλογικού ασυνειδήτου, παραμένουν αμετάβλητες και είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο η ανθρώπινη ψυχή περιστρέφεται, πραγματοποιώντας τις αναρίθμητες παραλλαγές της. Είναι θεμελιώδεις μορφές, πάνω στις οποίες, ουσιαστικά, δομείται η ανθρώπινη ψυχή.  

Το συλλογικό ασυνείδητο ή συλλογικό υποσυνείδητο είναι το πεδίο στο οποίο ενυπάρχουν όλες οι μορφές, οι υλικές και οι άυλες, οι ενέργειες, οι ιδέες, οι σκέψεις. Αποτελείται από τα πάντα και εμπεριέχει τα πάντα. Είναι αυτό το πεδίο που οι εσωτεριστές ονομάζουν ακασικά αρχεία. Είναι το πεδίο που αποτελείται από αρχέτυπα και δημιουργεί αρχέτυπα, ο Δημιουργός και το δημιούργημα ταυτόχρονα.  

Τα αρχέτυπα αναδύονται μέσα από τη συλλογική ψυχή όπως η Αφροδίτη από τη θάλασσα αλλά ζωντανεύουν και αποκτούν νόημα μέσα στις ατομικές ψυχές. Αξίζει να αναφέρουμε παρενθετικά ότι ο πόντος, η θάλασσα δηλαδή, συμβολίζει το ρευστό πεδίο του συλλογικού ασυνειδήτου, τη σφαίρα της ομαδικής ψυχής.

Οι μυθολογίες, οι θρησκείες, οι δοξασίες όλων των λαών είναι ισχυροί αρχετυπικοί κώδικες, πηγές απίστευτων απεικονίσεων της ανθρώπινης ύπαρξης, των εκφράσεων της ψυχής, των πολλαπλών προσωπείων που ενδύεται η προσωπικότητα. Οι μεγάλες ιδέες, οι σημαντικοί ρόλοι, όπως αυτοί της μητέρας, του πατέρα, του παιδιού, του ήρωα, του θύματος, είναι επίσης πανίσχυρα αρχέτυπα. Ωστόσο, αρχέτυπα –ισχυρά ή ανίσχυρα- είμαστε και εμείς οι ίδιοι καθώς κάθε μας έργο, συναίσθημα, σκέψη επιστρέφει μέσω του υποσυνειδήτου μας ή προσωπικού ασυνειδήτου στο συλλογικό ασυνείδητο. Συνεπώς, η σχέση μας με οποιαδήποτε αρχετυπική  μορφή είναι διαδραστική καθώς κάθε αρχέτυπο αποτελεί οντότητα μόνο τη στιγμή που η ανθρώπινη ψυχή (ατομικό ασυνείδητο) έρθει σε επαφή με την παγκόσμια ψυχή (συλλογικό ασυνείδητο).

Συμπερασματικά, τα αρχέτυπα κατοικούν στο νου και στην καρδιά μας, μας καθοδηγούν, μας χαρακτηρίζουν, μας υποκινούν, εμπλουτίζουν τους χαρακτήρες μας, στοιχειοθετούν τις περσόνες μας, ανάλογα με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, που νιώθουμε, που τα αντιλαμβανόμαστε. Ανάλογα με το αν θέλουμε να ασκήσουμε ή όχι ελεύθερη βούληση για να τα αξιοποιήσουμε, για να επιλέξουμε με ποια θα ταυτιστούμε και ποια θα υπερβούμε, αποσκοπώντας στην ανάδειξη του υπέρτατου όντος που εν δυνάμει είμαστε. Εν τέλει, μας μεταμορφώνουν σε νέα αρχέτυπα.

Η επαφή μας με τα αρχέτυπα μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε τις πολλαπλές, διαφορετικές πτυχές του εαυτού μας, να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά μας, τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους και τους τρόπους με τους οποίους διαχειριζόμαστε τις καταστάσεις. Μας επιτρέπει την κατάβαση στις πολλαπλές διαστρωματώσεις της ψυχής μας και την εσωτερική μας κάθαρση που καταλήγει στην αναγωγή μας σε ανώτερα πεδία.

Η αληθινή γνώση αποκτιέται, όταν η ψυχή φτάσει στην ανάμνηση των Αρχέτυπων Οντοτήτων, είπε ο Πλάτωνας, εννοώντας ότι η Γνώση είναι η αναγνώριση των πάντων και, παράλληλα, η ταύτισή μας με το παν… 

Σμάρω Σωτηράκη

Προσελκύοντας τον Ιδανικό Σύντροφο και Διατηρώντας τον Έρωτα στην Σχέση

Έχοντας παρακολουθήσει αυτό το σεμινάριο από τη Φωτεινή Γούτσιου, σας συμβουλεύω να μην το χάσετε. Προσωπικά, θεωρώ ότι ήταν ένα υπέροχο δώρο που έκανα στον εαυτό μου. Αν το θέλετε πραγματικά, θα αλλάξει τη ζωή σας...

Ένα σεμινάριο για ευτυχισμένες σχέσεις!

ΑΡΜΟΝΙA

Κέντρο Συμβουλευτικής Ατόμου και Οικογένειας 

Στο  σεμινάριο γίνεται εξάσκηση με βιωματικές ασκήσεις και χωρίζεται σε τρία μέρη:

Α) Προσελκύοντας τον κατάλληλο σύντροφο. Αναγνωρίζοντας την σημερινή μου σχέση.

Αναγνωρίζοντας τα χαρακτηριστικά ενός κατάλληλου για εμάς συντρόφου.

Σε ποια σχέση βρίσκομαι τώρα. Σε μια σχέση με δύσκολα θέματα ή σε μια σχέση που απλά χρειάζεται να την αναπτύξω;

Β) Οι άριστες Δεξιότητες Επικοινωνίας του Thomas Gordon  

Μήπως κάνουμε λάθη επικοινωνίας που απομακρύνουν τους αγαπημένους μας από κοντά μας;

Όταν μας πνίγουν τα συναισθήματα, μαθαίνουμε πώς να τα επικοινωνούμε και να τα υπερασπιζόμαστε.

Πώς μπορούμε να εκφράσουμε την διαφωνία μας και συγχρόνως να διατηρήσουμε τον σεβασμό στην σχέση μας;-Γίνεται να μην υποτιμήσουμε τον άλλο, αλλά συγχρόνως να κάνουμε τον άλλο να μας καταλάβει;

Πως καταλαβαίνουμε όταν ο Σύντροφός μας έχει πρόβλημα και πώς απαντούμε ώστε να μας θεωρεί τον έμπιστό του άνθρωπο;

Μαθαίνουμε να λύνουμε τις  διαφωνίες  και τις συγκρούσεις , με τρόπο που και οι δύο είναι ικανοποιημένοι και χωρίς τραύματα.

Γ) Διατηρώντας τον έρωτα για πάντα.

Πώς μπορούμε να διατηρούμε τον έρωτα και την αγάπη στην σχέση;

Μήπως διστάζουμε να εμπιστευθούμε μια νέα σχέση, επειδή έχουμε πληγωθεί και απογοητευτεί;

Μαθαίνουμε να διαφυλάσσουμε την ατομικότητά μας και παράλληλα να βιώνουμε μοίρασμα και μια όμορφη οικειότητα στην σχέση χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.

Αναγνωρίζουμε τα σημάδια εξουσίας και Ρόλων στην σχέση. Μήπως πολλές φορές ο σύντροφός μας  επιβάλλει την άποψή του; Μήπως άλλες φορές είμαστε εμείς που έχουμε το ‘πάνω χέρι’ στην σχέση με αποτέλεσμα να υπάρχει δυσαρέσκεια;

Μαθαίνουμε πώς να ανανεώσουμε τη σχέση μας και να μην την αφήνουμε να αργοπεθαίνει .

Διερεύνηση σεξουαλικών προβληματισμών.

Το σεμινάριο περιλαμβάνει Θεωρητική κάλυψη του θέματος, Βιωματικές ασκήσεις καλής επικοινωνίας  και ομάδα συζήτησης με επεξεργασία απόψεων και προβληματισμών για το θέμα των σχέσεων. Στο τέλος του σεμιναρίου δίδεται βεβαίωση παρακολούθησης.

Στόχος  είναι μια συντροφική σχέση με αγάπη, έρωτα και  λιγότερα προβλήματα.

Ποιούς αφορά η εκπαίδευση

Το σεμινάριο αφορά ενήλικες πού  έχουν ανάγκη να αναπτύξουν μια όμορφη υγιή σχέση γεμάτη αγάπη και διάρκεια!!!

Ημερομηνία σεμιναρίου: 7-8 Δεκεμβρίου  2013

Σάββατο 9.00 - 20.00 και Κυριακή 10.00 - 18.00.

Για το Σάββατο και την Κυριακή το σεμινάριο περιλαμβάνει  πρόχειρο  μπουφέ.

Κόστος: Το σεμινάριο κοστίζει 100€ το κάθε μέρος.

Για να δηλώσετε συμμετοχή παρακαλώ καλέστε την υπεύθυνη, Φωτεινή Γούτσιου, BSc psych, Pg.Dipl., cand.Dpsych.

Κιν. 6978944696 πρωινές ώρες.

www.symvouleutiki.blogspot.com

21/12/2012: το Τέλος της Ανθρωπότητας ή μια Καινούργια Αρχή; (3)

Μαριάννα Κατσουλίδη: bad dreams

ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑΣ – ΜΕΡΟΣ Γ

Η τελεολογία αντίδοτο κατά της ψυχικής κατάρρευσης

Όπως υποστηρίζει ο Γιουνγκ, η τελεολογία καταλύει την εσωτερική κατάρρευση των ανθρώπων που προβάλλεται στο συλλογικό ασυνείδητο, αποζητά την αρχετυπική εικόνα και την κάθαρση και   αντισταθμιστικά στο συνειδητό προβάλλεται σε κάθε έννοια τέλους, συμπεριλαμβανομένου και της αναμενόμενης ή όχι (θα το δούμε σε επόμενες αναρτήσεις) καταστροφής στο 2012.

Τα βασικά αίτια της εσωτερικής κατάρρευσης είναι:

Ενοχή

Απαξίωση του ίδιου μας του εαυτού

Αρρωστημένο εγώ

Ανταγωνισμός

Αποκοπή από τη φύση και τον κόσμο.

Η ενοχή είναι το αρνητικό συναίσθημα που, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, όλοι μας υπομένουμε και τροφοδοτούμε ενώ πολύ συχνά το αφήνουμε να μας οδηγήσει σε εσωτερική κατάρρευση. Πιθανώς όλα τα άλλα αίτια που οδηγούν στην εσωτερική κατάρρευση να τα έχουμε σε μικρότερες δόσεις ή καθόλου αλλά η ενοχή είναι το πιο ισχυρό καθώς βρίσκει πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί εξ’ αιτίας των κοινωνικών πρέπει, τα οποία συχνά απορρέουν από διδαχές που καταδικάζουν την οποιαδήποτε ανάγκη για χαρά και απόλαυση καθώς την ταυτίζουν με απομάκρυνση από τη ψυχή και τη πορεία προς τον εξαγνισμό της.

Η αίσθηση ενός επικείμενου τέλους, καταλύει το φόβο για την απόλαυση, αναστέλλει την ενοχή και εξωθεί τον άνθρωπο στο να επιδιώκει τη χαρά που νομίζει ότι σύντομα θα στερηθεί. Η πιθανότητα της στέρησης μας αποδεσμεύει από τους καθωσπρεπισμούς, μας απαλλάσσει από τα κοινωνικά βάρη και δικαιώνει την αναγκαιότητα για απόλαυση, χαρά, ευτυχία. Ο υποτιθέμενος επικείμενος θάνατος δεν λειτουργεί μόνο ως κινητήριος δύναμη για να δοξαστεί η ζωή και άρα η χαρές που μας προσφέρει αλλά και ως το πυρ που θα κάψει κάθε πιθανή αμαρτία που θα έχουμε πράξει εξ’ αιτίας της απειλής του.

Ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ψυχίατρος – ψυχολόγος, θεμελιωτής της ψυχανάλυσης, υποστήριζε ότι οι άνθρωποι που ψυχαναγκαστικά επικαλούνται το τέλος του κόσμου το κάνουν επειδή έχουν διαταραγμένο ψυχικό δυναμικό. 

Φαίνεται ότι στην ιστορία της ανθρωπότητας, ανάλογα με τα στάνταρ της κάθε εποχής, οι άνθρωποι δεχόντουσαν πιέσεις, οι οποίες μπορεί να ήταν καταλυτικές για τις ψυχικές τους αντοχές και να αποτελούσαν το πρόσφορο έδαφος για να παραχθεί η αναγκαιότητα της τελεολογίας.

Η απαξίωση του εαυτού, ένα αρρωστημένο εγώ ή ένας αποκομμένος άνθρωπος νιώθουν την ανάγκη να δικαιώσουν την ύπαρξη των αρνητικών τους συναισθημάτων. Ακόμη κι αν αναγνωρίζουν την εσωτερική τους σύγκρουση ως μία διασάλευση της ψυχικής τους ισορροπίας, η δυσκολία που υπάρχει για να επεξεργαστούν τις εμπειρίες, τις μνήμες, τις αρχετυπικές αντανακλάσεις που τους οδήγησαν εκεί, είναι η αφορμή να ψάχνουν ένα καταφύγιο για να «βολέψουν» τη ψυχική τους αδυναμία. Σε υπερένταση και αρνητικά συναισθήματα οδηγεί και ο ανταγωνισμός, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με την υποτιμημένη εικόνα για την ίδια μας τη προσωπικότητα.

Φαντάζομαι ότι στα παλιά χρόνια που οι ταξικές διαφορές ήταν τόσο απορριπτικές για το μεγαλύτερο μέρος της μάζας και το βιοτικό επίπεδο εντελώς διαφορετικό και μάλλον πολύ δυσκολότερο, οι άνθρωποι ζούσαν στο κλίμα της απαξίωσης του ίδιου τους του εαυτού από τα γεννοφάσκια τους. Ίσως γι αυτό οι δεισιδαιμονίες και οι εσχατολογίες εύρισκαν πιο πρόσφορο έδαφος για να γίνουν αποδεκτές και να προκαλέσουν μαζική παράκρουση. Ο φόβος του τέλους, της απόλυτης καταστροφής που εξομοιώνει καθώς δεν γνωρίζει ταξικές διαφορές, εύρισκε ένα λόγω ύπαρξης πέρα από τη κατάρρευση της προσωπικότητας και η ζωή αποκτούσε αξία, ακόμη κι αν ήταν τόσο κατάφορα άδικη.

Η πιθανότητα ενός μαζικού θανάτου, της ολικής καταστροφής μπορεί να αποτελούν το καταφύγιο που δικαιώνει την ιδέα της ματαιότητας, την οποία θεωρούν ότι βιώνουν οι άνθρωποι που καταρρέουν ψυχολογικά ή συνειδησιακά. Αυτόματα ο τρόπος ζωής τους, ακόμη κι αν υποβιβάζει τη προσωπικότητά τους, δικαιώνεται. Πώς να μη δικαιώνεται οποιαδήποτε μορφή ζωής έναντι του θανάτου;

Αυτό το άρθρο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο μου «2012: Αλήθειες και Ψέματα», των εκδόσεων introbooks.

Σμάρω Σωτηράκη

21/12/2012: το Τέλος της Ανθρωπότητας ή μια Καινούργια Αρχή; (2)

Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 το ημερολόγιο των Μάγιας "μηδενίζει". Αυτό είναι αλήθεια ή ψέμματα; Σημασία έχει ότι, με αφορμή αυτό το ημερολόγιο, κυκλοφορούν πάρα πολλά εσχατολογικά σενάρια περί της καταστροφής της ανθρωπότητας.

Όλα αυτά με εξώθησαν στο να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο "2012: Αλήθειες και Ψέματα", το οποίο εκδόθηκε από την IntroBooks. Στο βιβλίο αυτό αναφέρομαι στο φαινόμενο της εσχατολογίας, αναλύω το ψυχολογικό της υπόβαθρο, δίνω μια εικόνα των κύκλων της ανθρωπότητας, αναλύω το ωροσκόπιο της 21ης Δεκεμβρίου 2012 στηριγμένη στη δυτική αστρολογία όπως τη γνωρίζετε όλοι και τέλος εξηγώ το μετρικό σύστημα των Μάγιας, τον τρόπο με τον οποίο διαμόρφωσαν το ημερολόγιό τους, την κοσμοθεωρία τους, τη θρησκεία τους. Καταλήγω στο αν αυτό το ημερολόγιο μας δηλώνει τέλος ή μια καινούργια αρχή και αν το τελικό του μήνυμα σχετίζεται με το πόρισμα που μας δίνει το ωροσκόπιο αυτής της ημέρας.

Από χθες έχω αρχίσει να δημοσιεύω αποσπάσματα του βιβλίου μου, ξεκινώντας από το ψυχολογικό υπόβαθρο της εσχατολογίας, κεφάλαιο που θα σας βοηθήσει να κατανοήσετε για ποιο λόγο ο άνθρωπος, οι μάζες, η ανθρωπότητα έχει την ανάγκη ενός τέλους και γιατί, κατά καιρούς, έχουν αναπτυχθεί θεωρίες εσχατολογίας, οι οποίες, βεβαίως, έπεσαν στο κενό. Σε αυτή την ανάρτηση σας παραθέτω το δεύτερο μέρος του κεφαλαίου περί εσχατολογίας.

ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑΣ – ΜΕΡΟΣ Β

Η εσχατολογία εξορκίζει τον θάνατο

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι η εσχατολογία έχει απασχολήσει την ανθρωπότητα από την αρχαιότητα και «έχει γράψει πολλές σελίδες» στην αταβιστική μνήμη μας. Προσωπικά πιστεύω ότι η εσχατολογία επικρατούσε ακόμη και στους προηγούμενους αιώνες από τους οποίους δεν έχουμε γραπτά στοιχεία. Στο συλλογικό ασυνείδητο η εσχατολογία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο… 

Η εσχατολογία φλερτάρει με την ιδέα του θανάτου, η οποία απασχολεί κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, ανεξάρτητα από το αν και πόσο τον φοβάται. Όλες οι θρησκείες στην ιστορία της ανθρωπότητας αντιμετώπιζαν τον θάνατο σαν ένα τέλος το οποίο ορίζει μια μετά θάνατον αρχή. Παράλληλα, επειδή ο θάνατος επισκιάζεται από τον μανδύα του άγνωστου, ασκεί μία γοητεία αλλά και μία απέχθεια, ανάλογα με το πώς το κάθε ανθρώπινο ον αντιλαμβάνεται το άγνωστο. Ωστόσο, τόσο η άπωση όσο και η έλξη μπορεί να δημιουργήσουν μια κατάσταση θανατολαγνείας καθώς τόσο αυτό που απεχθανόμαστε (λόγω φόβου και ανάγκης συντήρησης της ζωής και της ασφάλειας που παρέχει ως γνώριμη κατάσταση) όσο και αυτό με το οποίο φλερτάρουμε (λόγω του στόχου να επιβραβευθούμε για την ενάρετη ζωή μας και να μεταβούμε σε έναν καλύτερο, εξαγνισμένο, άυλο κόσμο ευτυχίας) εγκαθιδρύουν εκτός από την ιδέα της εσχατολογίας (Δευτέρα Παρουσία) και την ιδέα του θανάτου στο υποσυνείδητό μας και δημιουργούν την ανάγκη να βρισκόμαστε συνεχώς σε μία σχέση αγάπης – μίσους, πιθανώς ερωτικής, μαζί του.

Είναι εύκολο να συμπεράνουμε ότι ο θάνατος είναι υπόθεση όλων μας αλλά κάποιοι μετατρέπουν την ιδέα του θανάτου από μία «ερωτική» σχέση αγάπης - μίσους σε «καψούρα», ταυτίζονται με τα σύμβολά του και τροφοδοτούν την ίδια τους τη ζωή μέσα από το γεγονός ότι αποτελεί γι αυτούς ένα μέσο αναφοράς, ίσως το μόνο συνεπές στοιχείο που, ότι και να γίνει, θα έρθει στην ώρα του. 

Η ψυχολογία υποστηρίζει ότι η θανατολαγνεία έχει τις ρίζες της σε βαθύτερα ψυχολογικά αίτια. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι τρέφονται ψυχικά από το να βιώνουν τη ζωή τους σαν να πρόκειται να τελειώσει την επόμενη στιγμή και έτσι αξιώνουν την ίδια την ύπαρξή της. Επιτρέπουν στον εαυτό τους να ζουν με μεγαλύτερη ένταση την κάθε στιγμή, μια και αφ’ εαυτόν δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν την αξία της ζωής και να βρουν την απαιτούμενη ενέργεια για να είναι ζωντανοί.

Η θλίψη των ατόμων που τους περιβάλλουν απεικονίζει και δικαιώνει τη δική τους εσωτερική θλίψη με αποτέλεσμα να νιώθουν οι ίδιοι σημαντικοί και καθόλου διαφορετικοί ή περιθωριοποιημένοι, αναγνωρίζοντας την αγωνία του θανάτου και τη θλίψη τους σαν κοινό παρανομαστή όλων.

Είναι γνωστό από πολλές ψυχολογικές μελέτες ότι οι άνθρωποι που εκτιμούν περισσότερο τη ζωή και εκφράζουν ακόρεστη δίψα για να ζήσουν είναι, κυρίως, αυτοί που έχουν δει τον χάρο με τα μάτια τους είτε γιατί έχουν επιβιώσει από ένα τραγικό δυστύχημα είτε από μία πολύ σοβαρή ασθένεια.

Το συμπέρασμα βγαίνει αυτόματα: η εγγύτητα του θανάτου ενδυναμώνει την επιθυμία για τη ζωή. Ο μεγαλύτερος εχθρός της ζωής που είναι η ανία και η κενότητα που συνεπάγεται, πλήττει περισσότερο τις νεαρές ηλικίες για τις οποίες ο θάνατος είναι μία μακρινή προοπτική, τόσο ασύμβατη με την ηλικιακή πραγματικότητα που ζούνε ώστε να μην ενσωματώνεται στη συνείδησή τους με αποτέλεσμα –κάποιοι νέοι- να προκαλούν τη μοίρα τους με ναρκωτικά ή με τη προσάρτησή τους σε emo, gothic, σκοτεινές συμπεριφορές. Η θανατολαγνεία αυτόματα τους κάνει ξεχωριστούς και τους δίνει το έναυσμα να απολαύσουν με τον τρόπο τους τη ζωή, ακόμη κι αν διατρανώνουν ότι την απεχθάνονται.

Όσο και να σας φαίνεται παράξενο οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν έντονα, λατρεύοντας την ίδια τη ζωή και αντιλαμβανόμενοι την αξία της σε περιόδους πολέμου. Βιώνουν μάλιστα τα συναισθήματά τους τόσο δυνατά ώστε οι έρωτες και τα πάθη είναι πολύ πιο μεγάλης έντασης από ότι σε ειρηνικές περιόδους.

Αυτό το συναίσθημα της «θανατοεγγύτητας» ενώνει τη μάζα καθώς βρίσκει πρόσφορο έδαφος στο ατομικό ασυνείδητο του κάθε ανθρώπου και υποκινεί την ανάγκη του να ζήσει, να αξιοποιήσει τη κάθε στιγμή, να απαλλαχτεί από τραυματικά συναισθήματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ημερομηνία 21 Δεκεμβρίου 2012 που λήγει το ημερολόγιο των Μάγια, φαίνεται να συνδέεται με μία αταβιστική μνήμη που πάντοτε σύμφωνα με τον Γιουνγκ κατοικεί στο συλλογικό ασυνείδητο. Καθόλου τυχαία η ημερομηνία λήξης του ημερολογίου των Μάγια συμπίπτει με το χειμερινό ηλιοστάσιο, την ημέρα της χρονιάς δηλαδή που η νύχτα διαρκεί περισσότερο και η μέρα λιγότερο.

Αυτή η περίοδος της χρονιάς προκαλούσε από τα προϊστορικά χρόνια τρόμο στους ανθρώπους. Το φως της ημέρας λιγόστευε και το σκοτάδι κυριαρχούσε όλο και περισσότερο, αναστατώνοντας τις ψυχές των ανθρώπων που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το λόγο. Υπήρχε ο παράλογος φόβος ότι το σκοτάδι θα κυριαρχούσε ολοκληρωτικά και το φώς θα εξαφανίζονταν από τη ζωή. Νόμιζαν ότι δεν θα επέστρεφαν ποτέ οι λαμπερές μέρες της άνοιξης και του καλοκαιριού γι αυτό και σε αυτή την περίοδο της χρονιάς οι άνθρωποι έκαναν τις πιο σημαντικές θρησκευτικές και μυστικές τελετές. Σε μία δέηση προς το Φως και στον Ήλιο να μη χαθούν αλλά να επιστρέψουν και πάλι. Η ανάμνηση αυτών των τελετών διατηρούνται ακόμη και σήμερα στα δικά μας Χριστούγεννα, στην Εβραϊκή Χάνουκα, κλπ.

Έχει λοιπόν ιδιαίτερη συμβολική αξία ότι «το τέλος» του ημερολογίου των Μάγια συμπίπτει με τη δική μας πιο σκοτεινή ημέρα του χρόνου. (Τουλάχιστον για το βόρειο ημισφαίριο όπου αναπτύχθηκαν οι περισσότεροι σημαντικοί πολιτισμοί, συμπεριλαμβανομένου και αυτού των Μάγια.)

Αναμφισβήτητα το σκοτάδι συνδέεται με το θάνατο και το φως με τη ζωή. Σαφώς και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σήμερα συνδέουμε  το επικείμενο τέλος του κόσμου με την ολοκληρωτική επικράτηση του σκότους. Άραγε φταίνε οι πεποιθήσεις και οι φόβοι των προγόνων μας; Μήπως ανασύρουμε αταβιστικές μνήμες;

Σμάρω Σωτηράκη

  

21/12/2012: το Τέλος της Ανθρωπότητας ή μια Καινούργια Αρχή; (1)

Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 το ημερολόγιο των Μάγιας "μηδενίζει". Αυτό είναι αλήθεια ή ψέμματα; Σημασία έχει ότι, με αφορμή αυτό το ημερολόγιο, κυκλοφορούν πάρα πολλά εσχατολογικά σενάρια περί της καταστροφής της ανθρωπότητας.

Όλα αυτά με εξώθησαν στο να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο "2012: Αλήθειες και Ψέματα", το οποίο εκδόθηκε από την IntroBooks. Στο βιβλίο αυτό αναφέρομαι στο φαινόμενο της εσχατολογίας, αναλύω το ψυχολογικό της υπόβαθρο, δίνω μια εικόνα των κύκλων της ανθρωπότητας, αναλύω το ωροσκόπιο της 21ης Δεκεμβρίου 2012 στηριγμένη στη δυτική αστρολογία όπως τη γνωρίζετε όλοι και τέλος εξηγώ το μετρικό σύστημα των Μάγιας, τον τρόπο με τον οποίο διαμόρφωσαν το ημερολόγιό τους, την κοσμοθεωρία τους, τη θρησκεία τους. Καταλήγω στο αν αυτό το ημερολόγιο μας δηλώνει τέλος ή μια καινούργια αρχή και αν το τελικό του μήνυμα σχετίζεται με το πόρισμα που μας δίνει το ωροσκόπιο αυτής της ημέρας.

Σήμερα, ένα μήνα πριν την εσχατολογική ημέρα, θα αρχίσω να δημοσιεύω αποσπάσματα του βιβλίου μου, ξεκινώντας από το ψυχολογικό υπόβαθρο της εσχατολογίας, κεφάλαιο που θα σας βοηθήσει να κατανοήσετε για ποιο λόγο ο άνθρωπος, οι μάζες, η ανθρωπότητα έχει την ανάγκη ενός τέλους και γιατί, κατά καιρούς, έχουν αναπτυχθεί θεωρίες εσχατολογίας, οι οποίες, βεβαίως, έπεσαν στο κενό.

ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑΣ – ΜΕΡΟΣ Α

Ο ουροβόρος όφις – «το τέλος μου είναι η αρχή μου»

Κανένα φαινόμενο δεν είναι αυτό που φαίνεται μόνο. Πόσο μάλλον όταν αναφερόμαστε σε μαζικά ανθρώπινα συναισθήματα, όπως αυτά που προκαλεί η αίσθηση του επικείμενου τέλους του κόσμου (η εσχατολογία δηλαδή). Κάτω από το υποφαινόμενο κρύβεται ένα πλήθος «χημικών αντιδράσεων», ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων που προκαλούν την εκτόνωση συγκεκριμένων αναγκών του ατομικού ή συλλογικού ασυνειδήτου.

Ο σπουδαίος ψυχίατρος - ψυχολόγος και ερευνητής Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ απέδειξε πόση δύναμη έχει το συλλογικό ασυνείδητο και με ποιους τρόπους επηρεάζεται αυτό. Εστιάστηκε στα αρχέτυπα και στα σύμβολα από τα οποία αντλείται η πρωτογενής, ενστικτώδης γνώση του ανθρώπου γι αυτό ενέταξε στην έρευνά του τον μυστικισμό και την αστρολογία, η οποία είναι η συμβολική απεικόνιση της ανθρώπινης οντότητας και της εξέλιξής της σε κάθε ενσάρκωση.  Η αστρολογία υπήρξε ένα σημαντικό «κλειδί» γι αυτόν τον εξαίρετο επιστήμονα με το οποίο κατάφερε να ξεκλειδώσει τα απόκρυφα της ανθρώπινης φύσης και να την κατανοήσει ακόμη πιο καλά.

Κάνοντας μία αναδρομή στο παρελθόν βλέπουμε ότι η αναγκαιότητα ενός τέλους κυριαρχεί στο συλλογικό ασυνείδητο των ανθρώπων ενώ σημαντικά φιλοσοφικά ρεύματα την έχουν ανασύρει και σε συνειδητό επίπεδο.

Η γνώση ότι όλα τα πράγματα υπόκεινται σε έναν παροδικό κύκλο και πρέπει να φθάνουν σε ένα τέλος για να αναγεννιούνται  είναι γνωστή από την αρχαιότητα (Ερμητική φιλοσοφία – Γνωστικισμός - Στωικοί). Απεικονίζεται δε με σαφήνεια στο μυστικιστικό σύμβολο του ουροβόρου όφεως, το οποίο ο Γιουνγκ θεωρεί ως ένα από τα πιο σημαντικά σύμβολα της ανθρωπότητας. Ο «ουροβόρος» (έτσι επικράτησε ως ονομασία) είναι ένα φίδι που τρώει την ουρά του και η ερμηνεία του συνοψίζεται στο ρητό «το τέλος μου είναι η αρχή μου».

Η θεωρία της εκπύρωσης – Οι κύκλοι της ζωής

«…Δέντρο φωτιά γίνεται ολομεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαμένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της Φωτιάς, το Φώς. …Και μια φωτιά μέσα μου κίνησε ν’ απαντήσει. Θα ‘έρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να καθαρίσει τη γης. Θα ‘έρθει μια μέρα σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή είναι η Δευτέρα Παρουσία….»

                                                                 

                                           Νίκος Καζαντζάκης – «Ασκητική»

                                                               

Παρατηρείστε πόσο ολοκληρωμένα απεικονίζει η Στωική θεωρία της εκπύρωσης το σύμβολο του ουροβόρου. Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία, η οποία επηρέασε αργότερα πολλών ειδών θρησκείες και φιλοσοφικά ρεύματα εμπεριέχει την εκπύρωση. Η θεωρεία της εκπύρωσης υποστηρίζει ότι το βασικό στοιχείο του σύμπαντος είναι το πυρ και επειδή όλα τα πράγματα υπάγονται σε μία κυκλική, επαναλαμβανόμενη δομή, ανά διαστήματα πολλών χιλιετιών ολόκληρο το σύμπαν εκπυρώνεται και επομένως καταστρέφεται. Πριν από κάθε εκπύρωση υπήρχαν προηγούμενοι πολιτισμοί, οι οποίοι καταστράφηκαν και δεν έμεινε κανένα ίχνος από αυτούς και, σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, το τέλος του δικού μας πολιτισμού, όπως και όλων των προηγουμένων, θα λάβει χώρα μέσα από μία συμπαντική εκπύρωση που θα επαναφέρει τα πράγματα στην αρχική τους κατάσταση και μετά την επερχόμενη αυτή συμπαντική εκπύρωση, ένας καινούργιος κόσμος θα ξεκινήσει και πάλι για πολλοστή φορά. Πίστευαν ότι μέσα σε κάθε εκπύρωση βρίσκονταν ήδη το σπέρμα των καινούργιων πραγμάτων που θα αναπτύσσονταν. Μετά από κάθε εκπύρωση εμφανίζονταν καθαρά τα τέσσερα στοιχεία (φωτιά, γη, αέρας, νερό) που αποτελούσαν τα βασικά δομικά υλικά για τη δημιουργία. Θεωρούσαν ότι η φωτιά και ο αέρας είναι ενεργητικά στοιχεία ενώ η γη και το νερό παθητικά. Παρεμπιπτόντως αυτή η Στωική αρχή είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας που θεμελίωσαν σε μεγάλο βαθμό την Ελληνιστική ωροσκοπιακή αστρολογία, της οποίας άμεσος απόγονος είναι αυτή η αστρολογία που γνωρίζουμε σήμερα.

Σμάρω Σωτηράκη