Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

Ανάδρομοι Πλανήτες
Επιστροφή στον Θεϊκό Ρυθμό


Αυτό είναι ένα άρθρο μου που εκδόθηκε για πρώτη φορά στο "Career Astrologer" του OPA, "The Organization for Professional Astrology".

Ποια είναι η αλήθεια για τους ανάδρομους πλανήτες; Άραγε αποτελούν τα ανυπέρβλητα εμπόδια μας; Είναι όντως ο φόβος και ο τρόμος των δημιουργικών ανθρώπων που θέλουν να κατακτήσουν ανεμπόδιστοι τους στόχους τους; Είναι δείκτες εσωστρέφειας; Δηλώνουν δυσκολία έκφρασης; Ή μήπως αποτελούν τα αναθέματα της αστρολογίας τόσο στις διελεύσεις τους όσο και στον προσωπικό χάρτη;

Οι πλανήτες αντιστοιχούν σε Κοσμικές Αρχές και η ανάδρομη κίνησή τους είναι τρόποι έκφρασης των συγκεκριμένων Κοσμικών Αρχών που υπάγονται στο Θείο Σχέδιο και εκφράζουν τον τρόπο που εξελίσσεται στις ατομικές συνειδήσεις, στην ανθρωπότητα και στο συλλογικό ασυνείδητο. 

Αυτόματα θα πρέπει να γίνεται κατανοητό ότι ούτε το Θείο Σχέδιο είναι ενάντιο στην ανθρωπότητα αλλά ούτε και οι εκφραστές του – πλανήτες στο δικό μας πλανητικό σύστημα λειτουργούν ως Αρχές – τιμωροί. Άρα δεν μπορεί παρά μόνο να υπάρχει μια «κρυφή» αλήθεια πίσω από την ανάδρομη κίνηση των πλανητών.

Εκτός από τον Ήλιο που αντιπροσωπεύει τη συνείδηση, το καθ’ εικόνα και ομοίωση με τον Θεό, το πνευματικό μας κέντρο, και τη Σελήνη που εκφράζει το υποσυνείδητό μας, την αυτόματη λειτουργία μας, το συναίσθημα, το ψυχικό μας ρευστό, όλοι οι άλλοι πλανήτες μπορεί να είναι ανάδρομοι τόσο κατά τη διέλευσή τους όσο και στον γενέθλιο χάρτη μας. Ανάδρομες είναι μόνο οι Κοσμικές Αρχές, τα Αρχέτυπα που «υπηρετούν» την Αρσενική και Θηλυκή μας Θεϊκή Φύση μέχρι αυτές να εναρμονιστούν στην τέλεια θεϊκή τους αρμονία και να επέλθει ο πολυπόθητος αλχημικός γάμος που θα οδηγήσει τον άνθρωπο στην αποθέωσή του.

Οι ανάδρομοι πλανήτες δεν μας εμποδίζουν, δεν μας κρατούν δέσμιους, δεν μας καθηλώνουν στο παρελθόν. Ανοίγουν την σπείρα ανέλιξής μας μέσα από μία διαδρομή που ακολουθείται με γνώμονα τον εσωτερικό μας εαυτό. Είναι τα οχήματα με τα οποία ο καθένας από εμάς θα ταξιδέψει όλο και πιο βαθιά στις διαστρωματώσεις του εσώτερου εαυτού του, θα αντιμετωπίσει τη σκιά του, θα παλέψει με τις μαινάδες και τις ερινύες του, θα εντοπίσει τους φόβους του αλλά, παράλληλα, θα ανακαλύψει τον Ανώτερο Εαυτό του και εν τέλει θα επανέλθει στο κέντρο του, θα ενεργοποιήσει το σμαράγδι της καρδιάς του, θα αποκαλύψει το Φως του πνευματικού του εαυτού, θα συντονιστεί με τον Θεϊκό ρυθμό, με τη Ροή του Λόγου.

Στον γενέθλιο χάρτη οι ανάδρομοι πλανήτες λειτουργούν σαν παράθυρα στον χρόνο, μέσω των οποίων το άτομο ταξιδεύει άλλοτε στο παρελθόν της ύπαρξής του κι άλλοτε στο μέλλον απ’ όπου παίρνει την εικόνα και τη φαντασιώνεται στο τώρα του προκειμένου να θεραπεύσει το παρελθόν. Την εικόνα που όταν υλοποιηθεί, βιώνεται ως déjà vu καθώς η σκεπτομορφή της προϋπήρχε ως αποκύημα της αυτόματης σύνδεσης του παρελθόντος με το μέλλον δια μέσου του νόμου του κάρμα ή νόμου της αιτίας και του αποτελέσματος, αυτόματης λειτουργίας που αποτελεί ιδιότητα των ανάδρομων πλανητών στον γενέθλιο χάρτη.

Είναι αλήθεια εσωστρεφείς αυτοί που έχουν ανάδρομους πλανήτες; Είναι δυσπρόσιτοι σε ότι αφορά τις ιδιότητες του πλανήτη που είναι ανάδρομος στον προσωπικό τους χάρτη; Η απάντηση είναι σαφέστατα αρνητική. Αυτά τα άτομα είναι διαφορετικά. Διαχειρίζονται με έναν άλλο τρόπο, αλλόκοτο σε σχέση με τον συνηθισμένο, τους ανάδρομους πλανήτες του ωροσκοπίου τους και η διαχείριση της ενέργειάς τους είναι ανάλογη με το επίπεδο εξέλιξής τους, όπως συμβαίνει με όλα τα στοιχεία που αποτελούν έναν χάρτη. 
Ας μην ξεχνάμε ότι αλλιώς διαχειρίζεται μία δύσκολη όψη ένας μυημένος κι αλλιώς ένας άνθρωπος που δεν έχει διαλογιστεί ποτέ, δεν αντιλαμβάνεται το θείο μέσα του, είναι υποκείμενος μόνο στο υλικό πεδίο. Με τον ίδιο τρόπο αλλιώς μπορεί να διαχειριστεί ένας συνειδητός άνθρωπος τους ανάδρομους πλανήτες του και αλλιώς αυτός που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μόνο μέσα στον υλικό κόσμο του.

Συνήθως οι ανάδρομοι πλανήτες εξωθούν σε εσωτερικούς διαλόγους, οι οποίοι δεν αποκλείεται να καταλήξουν σε εσωτερικές συγκρούσεις αν το άτομο δεν έχει επαφή με το ηλιακό του κέντρο και υπόκειται σε υποσυνείδητες λειτουργίες. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για άτομα με αυξημένη διαίσθηση και διεισδυτική ματιά, ικανότητες που αν αξιοποιηθούν, αποδίδουν τόσο στο υλικό όσο και στο πνευματικό πεδίο. Ικανότητες που καλείται να αναπτύξει αν, καθρεπτίζοντας τον εαυτό του στους άλλους, δεν αποδέχεται τις ταμπέλες του «προβληματικού» αλλά αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητά του. Αν συνειδητοποιήσει ότι κρατά έναν άσσο στο μανίκι του, το ατού της ανάδρομης ματιάς, της ενθύμησης ότι όλα είναι κύκλος, ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι συνδεδεμένα, τότε θα έχει κερδίσει μια μεγάλη μάχη με τον εαυτό του και θα έχει αξιοποιήσει επαρκώς τους ανάδρομους πλανήτες του. 
Σε πιο μυητικό επίπεδο, καλείται να αντιληφθεί ότι αυτός ο κύκλος στον χωροχρόνο που βιώνει, είναι ο ουροβόρος όφις που απεικονίζει το θείο, «το τέλος μου είναι η αρχή μου». Ιδού τα καταπληκτικά ταλέντα με τα οποία οπλίζει το Κοσμικό τα άτομα με τους ανάδρομους πλανήτες.

Κατά τη διέλευσή τους οι ανάδρομοι πλανήτες μας βάζουν στη διαδικασία της ενδοσκόπησης. Μας εξωθούν στο να επανεξετάσουμε τα γεγονότα που σχετίζονται με την ιδιότητα του πλανήτη που είναι ανάδρομος, να τα αναλύσουμε, να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να δούμε τον εαυτό μας μέσα από αυτά. Αν είμαστε συνειδητοί, ικανοί να ακούσουμε την «Κοσμική Φωνή» των διελεύσεων των ανάδρομων πλανητών, τότε το κέρδος μας θα είναι μεγάλο καθώς θα κατανοήσουμε το πού βρισκόμαστε, πώς έχουμε φθάσει εκεί που βρισκόμαστε, πώς θα μπορέσουμε να χτίσουμε τη ζωή μας, μετατρέποντας τα παθήματα του παρελθόντος μας σε μαθήματα για το μέλλον.


Αν είμαστε συντονισμένοι με τις Κοσμικές Δυνάμεις, αν είμαστε εναρμονισμένοι με τη Ροή του Θείου Σχεδίου κι αν προσπαθούμε να αποκαλύψουμε τον Ηλιακό Θεό που είναι το κέντρο της φύσης μας, τότε θα νιώθουμε ευγνωμοσύνη για τη μέριμνα του Σύμπαντος να μας χαρίζει τη μοναδική ευκαιρία να ταξιδεύουμε μέχρι την απαρχή της Ύπαρξης με όχημά μας τους ανάδρομους πλανήτες και με στόχο μας την επιστροφή μας στο Θεϊκό Ρυθμό.

Σμάρω Σωτηράκη

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

ΠΟΛΙΚΟΤΗΤΕΣ
Αστρολογική Εργασία του Παναγιώτη Αργυρόπουλου
Μέρος ΣΤ: Παρθένος - Ιχθύες


Με μεγάλη μου χαρά σας παρουσιάζω το έκτο και τελευταίο μέρος της αστρολογικής εργασίας του μαθητή μου Παναγιώτη Αργυρόπουλου με θέμα τις πολικότητες των ζωδίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Παναγιώτης είναι σπουδαστής της Αστρολογίας στα πρώτα βήματα της μαθητείας του. 

Παναγιώτη Αργυρόπουλε σε ευχαριστώ από καρδιάς που για μία ακόμη φορά στα τόσα χρόνια που διδάσκω με έκανες να νιώσω υπερήφανη δασκάλα. 
                                                                                        Σμάρω Σωτηράκη

Η αίσθηση ότι ο χρόνος σταμάτησε στον προηγούμενο άξονα, δεν επιδέχεται μεγάλη ανάλυση, αφού το αίτημα που πρεσβεύει είναι διαχρονικό και δεν μετριέται. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Αν δεν έχει αναγνωριστεί και συνειδητοποιηθεί κάτι τέτοιο ως τώρα, φοβάμαι ότι καμία δική μου περαιτέρω εξήγηση δεν θα βοηθήσει. Παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να περιγράψω το συλλογισμό που με οδήγησε να κατανοήσω την εικόνα μίας μεγάλης δυνατής και σταθερής φωτιάς (Λέων, Ήλιος), και ενός κρυστάλλινου διαυγή αέρα (Υδροχόος, Ουρανός) που η δική του σταθερότητα προκύπτει από την αέναη κίνησή του σε τέτοιο βαθμό που δεν υπάρχει παρελθόν-μέλλον, δεν ξέρεις αν αυτό που αναπνέεις το έχεις κι άλλη φορά συναντήσει ή είναι η πρώτη. Μία τέτοια κατάσταση δεν έχει από μόνη της Χρόνο, ισχύει είτε είσαι εκεί και το ζεις, είτε όχι . Ακριβώς για αυτό το λόγο, μας καθιστά ικανούς να υποπτευτούμε ότι υπάρχει «η συνέχεια της Ύπαρξης».

Και μόνο έτσι θα μπορούσα να συνεχίσω στον επόμενο άξονα, τον 6ο  και τελευταίο, τον απαραίτητα μεταβλητό, διπλών και θηλυκών ζωδίων της Γης και του Νερού, Παρθένου/Ιχθύων. 
Κατά τη γνώμη μου είναι «ο άξονας των Χρόνων και της Αγνότητας» της «Διάκρισης με Σκοπό και της Διάλυσης στο Άσκοπο» και σίγουρα ο άξονας που μας μαθαίνει να Κλείνουμε Κύκλους όπως πρέπει.

Και αυτό το ξέρουμε μόνο εμείς για εμάς, είναι ο Ερμής της Παρθένου που η κυβέρνηση του εδώ, μας χαρίζει το καλύτερο του πέταγμα,(γιατί είναι απόλυτα συγκεντρωμένος). Και αυτό γιατί η εμμονή στην καταλληλότητα και αγνότητα του σκοπού της Παρθένου, αφήνει τον φτερωτό Θεό να εξαντλήσει όλη την ουδετερότητα και πρακτικότητα του Νου του για κατάλληλο ή ακατάλληλο χειρισμό. Σημαντικός σκοπός αλλά καθόλου glamour.

Η σεμνότητα πρέπει να διαχωριστεί από την μετριοπάθεια, αν πρέπει να δουλέψουμε εδώ, αν πρέπει να οργανώσουμε την σκέψη μας και να συγκεντρωθούμε στο σκοπό μας, έναν σκοπό που έχει διακριθεί και αυτός με γνώμονα την Αγνότητα του περιεχομένου του. Και τότε μην διστάσουμε να επικαλεστούμε τη βοήθεια της Παρθένου που έχει τα κατάλληλα εργαλεία, για να φτιάξουμε το δικό μας προσωπικό και ανεκτίμητο  Faberge.

Ανάλυση, λεπτομέρεια, διάκριση, σε πρώτο πλάνο, επιστρατεύονται για να ξεχωρίσουν το χρήσιμο από το άχρηστο. Για μία αγκαλιά χρυσά στάχυα, που είναι ο ευγενικός καρπός της γης, ο κατάλληλος για τροφή του «Ήρωα». Τότε μόνο μπορούμε να μιλάμε για τη γονιμότητα της παρθενίας.

Όσο και να ερχόμαστε αντιμέτωποι με την υλική πραγματικότητα και αναγκαστικά γινόμαστε αφοριστικοί για χιλιάδες άλλα δώρα της γη μας, ο σκοπός μας είναι ένας: Υπηρεσία στο βωμό της Διάκρισης, η νοητική λειτουργία στη υπηρεσία της Υγείας, (ύψιστο αγαθό, αναγνωρισμένο απαρχής Κόσμου). Οτιδήποτε άλλο είναι πλεονασμός, επικίνδυνος αποπροσανατολισμός. Επίσης πρέπει να ξεχωρίσουμε την κριτική εμπαθή αυστηρότητα, από την ευλαβική προσήλωση στο έργο.

Σίγουρα δεν θα αποφύγουμε να αποκτήσουμε την «αντισηψία» ως οδηγό μας, αναγκαστικά, γιατί όλα τα σημαντικά έχουν και το τίμημα τους. Θέλει μεγάλη προσπάθεια για να μην γίνει το εργαλείο δολοφονικό όπλο. Θέλει ο Άγγελος μέσα μας να καθρεφτίζεται στ’ αντίθετα ρεύματα των θαλασσών (Ιχθύς, Ποσειδώνας) του Αιώνιου Παντός, χωρίς να ζαλίζεται. Η καθαρή εικόνα του να είναι για εμάς η πυξίδα προσέγγισης του ιδανικού κλεισίματος των κύκλων – έργων μας.     

Αυτό θα προσπαθήσω να πράξω και εγώ, αν και είμαι σίγουρος ότι, στο εγχείρημα μου να ταξιδέψω στον μαγικό κόσμο του Ζωδιακού Κύκλου των Αιώνιων Πόλων και να αποτυπώσω τις εντυπώσεις μου, έχω αφήσει πολλά κενά. 
Νομίζω αυτό οφείλεται στην έκπληξη και τον ενθουσιασμό κάποιου που ενώ πίστευε ότι γνώριζε τα κατατόπια, η φωνή του ξεναγού – δασκάλου (Σμάρω) και όλα αυτά που άκουσε τον έκαναν να δει για πρώτη φορά και να συνειδητοποιήσει πράγματα που θεωρούσε γνωστά αλλά ήταν ασύνδετα.

Και τα ασύνδετα, όσο μεγάλα και θαυμαστά κι αν φαίνονται, στερούνται ΟΥΣΙΑΣ.

Παναγιώτης  Αργυρόπουλος

ΠΟΛΙΚΟΤΗΤΕΣ
Αστρολογική Εργασία του Παναγιώτη Αργυρόπουλου
Μέρος Ε: Λέων - Υδροχόος


Με μεγάλη μου χαρά σας παρουσιάζω το πέμπτο μέρος της αστρολογικής εργασίας του μαθητή μου Παναγιώτη Αργυρόπουλου με θέμα τις πολικότητες των ζωδίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Παναγιώτης είναι σπουδαστής της Αστρολογίας στα πρώτα βήματα της μαθητείας του. 

Παναγιώτη Αργυρόπουλε σε ευχαριστώ από καρδιάς που για μία ακόμη φορά στα τόσα χρόνια που διδάσκω με έκανες να νιώσω υπερήφανη δασκάλα. 
                                                                                        Σμάρω Σωτηράκη

Είναι αδύνατον να μην περιμένουμε να δούμε με μεγάλη περιέργεια, μετά από όλη αυτή την πορεία και την τελική παρορμητική και σφοδρή ώθηση του άξονα Καρκίνου/Αιγόκερου, που θέτουν σε κίνηση τις Δυνάμεις και τους Νόμους της δημιουργίας, μία νέα εκθαμβωτική πραγματικότητα, ανεπανάληπτη γι αυτό που είναι αυτή και μόνο αυτή. 
Και πώς να μην είναι έτσι, αφού ο κάθε προηγούμενος άξονας «μιλά» για πολύ ξεχωριστά και μεγάλης σπουδαιότητας χαρακτηριστικά και όλοι μαζί συνθέτουν τις προϋποθέσεις μιας μεγάλης παράστασης, της ίδιας της Ζωής μας και ίσως κάτι περισσότερο από αυτό, την Χαρά αυτής της Ύπαρξης.

Άσβηστη βεβαιότητα της Θεϊκής μας εσωτερικής φλόγας απόδειξη τρανή, το πέμπτο κατά σειρά ζώδιο και δεύτερο της φωτιάς που αυτή τη φορά είναι Σταθερή, Αγάπη εξαγνισμένη από το ίδιο το «Θεϊκό Φώς» που είναι αιτία και αιτιατό μαζί.

Ποιά άλλη Δύναμη στο γήινο πεδίο που συνδυάζει την κοινωνική (από μία άποψη πολύ πιο προχωρημένη από αυτή των άλλων θηλαστικών…) συμπεριφορά και δομή, από το μεγαλοπρεπή Λέων, το αιλουροειδές που μυθοποιήθηκε εξαιτίας της Δύναμης του στο φυσικό χώρο και που η ανθρώπινη διάνοια μετέφερε και στον Ιδεατό;
Ποιος άλλος Θεός από τον Έναν Κεντρικό Απλανή Ήλιο έχει την δύναμη να κρατά σε τροχιά-ζωή, όλο το σύστημα ουρανίων σωμάτων που μέρος του είμαστε και εμείς;

Σε ένα Ουράνιο (Υδροχόος) σύμπαν με δισεκατομμύρια άλλα μοναδικά Αστέρια, αδέλφια μας, να μας θυμίζουν όλα αυτά που εύκολα και γρήγορα θέλουμε να ξεχνάμε. Έχω την ανάγκη να σημειώσω το γεγονός ότι πολλά από τα αστέρια που παρατηρούμε δεν υφίστανται με υλικό σώμα, βλέπουμε το φώς τους που ταξιδεύει στο άπειρο Σύμπαν.
    
Στον 5Ο άξονα (Λέοντα/Υδροχόου), των «Ηρώων» που αναζητάνε τον Θεό μέσα τους, βρίσκουν την δύναμη, που ομολογουμένως  χρειάζονται, όλοι όσοι αποφασίζουν να ψάξουν την Ουσία. Απαραίτητη διαδικασία για όποιον αναγνωρίζει ή υποψιάζεται ότι είναι κοινωνός και υπόχρεος (κατά το Νίτσε), αυτής της αναζήτησης. Γιατί χωρίς συνειδητοποίηση της Θεϊκής Ουσίας που όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για το ταξίδι της ζωής.

Η Ουσία προσδιορίζει εκείνο το κομμάτι ενός υποκειμένου-αντικειμένου, που Δεν αλλάζει ακόμα και όταν οι λιγότερο σχετικές πλευρές του, που ο Αριστοτέλης ονομάζει τυχαίες, αλλάζουν.

Η ουσία «ανθρωπότητα» (Υδροχόος),για παράδειγμα, είναι εκείνη η πρωταρχική ιδιότητα που βρίσκεται πίσω από κάθε άτομο (Λέων), παρά τις πολλές διαφοροποιήσεις που οφείλονται στην ηλικία, στη φυλή και στις ατομικές ιδιότητες. Το διαφορετικό περιεχόμενο δε, της κάθε ουσίας προσδιορίζει επίσης και την ευρύτητα της. Η «ζωή» είναι εκείνη η ουσία που βρίσκεται πίσω όχι μόνο από όλους τους ανθρώπους αλλά επίσης και από τα ζώα και τα φυτά.

Όπως πολύ καλά καταλάβαμε όλοι, το διακύβευμα  είναι μεγάλο για όλους και τον κάθε έναν χώρια. Αυτό που εκφράζει το Ζώδιο του Λέοντα, αυτό που αντιπροσωπεύει, είναι η φωνή της Ατομικότητας μας, της όποιας ουσίας μας διακρίνει ως ατομικές υπάρξεις, ως ξεχωριστές νότες με την δική της ξεχωριστή αξία μέσα στο συμφωνικό έργο. Έχει προίκα μυθικών διαστάσεων, έχει αποτυπωθεί και συνεχίζει να αποτυπώνεται η μορφή του μέσα στους αιώνες, ως μέγα σύμβολο δύναμης και μεγαλοπρέπειας, στολίζει και φυλάει Θερμοπύλες.

«Τιμή σε εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες ,
Δίκαιοι κ´ίσιοι σ´όλες των τες πράξεις ,
Αλλά με λύπη κιόλας κ´ευσπλαχνία ˙ γενναίοι οσάκις είναι
 πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλι εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε,
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλήν χωρίς μίσος για τους ψευδόμενους …»   
  
Όποιος δεν συνταράσσεται εσωτερικά διαβάζοντας και κατανοώντας της λέξεις του αγαπημένου μου –ομολογώ- ποιητή Καβάφη, πρέπει να ψάξει τον Λέοντα μέσα του, ΑΜΕΣΑ.

Αν δεν "συνομιλήσουμε" με τη δημιουργικότητα μας (αντιλαμβάνομαι ως δημιουργικότητα  την ανάγκη μου να εκφραστώ και με το δημιούργημά μου να νιώσω Χαρά, Πληρότητα, Θαυμασμό και Ενθουσιασμό  για το έργο μου και για εμένα τον ίδιο), «παρα-φωνiζουμε», πορνογραφούμε στα «μάτια του Θεού».

Εδώ στο καυτό τόπο του άσβηστου Ήλιου δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δε νοείται άλλη συμπεριφορά από την Πεντακάθαρη Αλήθεια μας. Πολλές φορές οι εκπρόσωποι του ζωδίου αυτού «παρεξηγούν» -το λέω ευγενικά- τη δύναμη που αισθάνονται και τη διοχετεύουν σε αδιέξοδες συμπεριφορές και συνήθειες. Θα ήταν σχεδόν ιεροσυλία από μέρους μου και πολύ εύκολο, να παραθέσω ένα μακρύ κατάλογο «κοσμητικών επιθέτων», που όλοι θα συμφωνούσαμε σίγουρα ότι περιγράφουν άψογα, τα «απαίδευτα λιοντάρια» μα δεν προτείνομαι να το κάνω. Ταπεινά, νομίζω αυτό θα έκανε και ένας γνήσιος Λέων (εδώ! το χειροκρότημα)!!!!!!

Αυτή η σταθερή, άσβηστη φωτιά χρειάζεται τον «ξηρό, ψυχρό Αέρα των ψηλών βουνοκορφών» όπως αναφέρει στο υπέροχο βιβλίο του, τάδε έφη Ζαρατούστρα ο μεγάλος Νίτσε, που τον θεωρεί απαραίτητο στοιχείο για πνευματική διαύγεια. 
Μια τέτοια Διαύγεια σε συνδέει με την Αιώνια διπλή κυματιστή Ροή  της Αγάπης και της Σοφίας του Υδροχόου. 
Μόνο στης ψηλές βουνοκορφές φυσάει τέτοιας ποιότητας Αέρας, γνήσιας ανωτερότητας και αυταπόδεικτης πραγματικότητας, γιατί πολύ απλά χωρίς την γενναία και Ηρωική ανάβαση του «Γολγοθά» (που έχει ήδη συντελεστεί μυητικά στο ζώδιο που προηγείται του Υδροχόου (στον Αιγόκερω), τέτοιον Αέρα δεν γεύεσαι.

Φαντάζομαι ότι μπορεί να υπερβάλω και να διαπράττω ύβρη (ας μου συγχωρεθεί η όποια αστοχία) στην προσπάθεια μου να περιγράψω κάτι που δεν έχω βιώσει, αλλά η γλώσσα της Αστρολογίας που μαθαίνω να μιλώ και είμαι ευτυχής για αυτό, γίνεται η Μάγισσα που με πείθει Πυθία.

Πολύ επικίνδυνη η Αλαζονεία του πνεύματος! (Λέοντας)
Κρυστάλλινα ψυχρή, σχιζοφρενικά γοητευτική, μεγάλη παγίδα; (Υδροχόος).
Ένα είναι το σίγουρο! Κάποτε στο Ουρανό θα βρεθούμε πάλι! Ελπίζω και προσδοκώ να είμαι απόλυτα συνειδητός ως ατομικότητα και πάντα μαζί σας (Λέοντας - Υδροχόος).

Με Αγάπη

Παναγιώτης Αργυρόπουλος

ΥΓ : προσπάθησα να το παίξω Υδροχόος …  



ΠΟΛΙΚΟΤΗΤΕΣ
Αστρολογική Εργασία του Παναγιώτη Αργυρόπουλου
Μέρος Δ: Καρκίνος - Αιγόκερως




Με μεγάλη μου χαρά σας παρουσιάζω το τετάρτο μέρος της αστρολογικής εργασίας του μαθητή μου Παναγιώτη Αργυρόπουλου με θέμα τις πολικότητες των ζωδίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Παναγιώτης είναι σπουδαστής της Αστρολογίας στα πρώτα βήματα της μαθητείας του. 

Παναγιώτη Αργυρόπουλε σε ευχαριστώ από καρδιάς που για μία ακόμη φορά στα τόσα χρόνια που διδάσκω με έκανες να νιώσω υπερήφανη δασκάλα. 
                                                                                        Σμάρω Σωτηράκη

Από τον αρσενικό τρίτο άξονα Αέρα/Φωτιάς « η Ευχαρίστηση της Γνώσης», στον θηλυκό, τέταρτο κατά σειρά και δεύτερο γωνιακό άξονα «πραγμάτωσης και ολοκλήρωσης» Νερού/ Γής, Καρκίνου/Αιγόκερου
Ο άξονας που προσδιορίζει το Πάνω και το Κάτω, η Ορμητική δύναμη της Εκδήλωσης σε κατακόρυφη διεύθυνση, η Πύλη της εισόδου μας στη τρισδιάστατη εμπειρία (Σελήνη, Καρκίνος) με τη συντροφιά του Αιώνιου Χρόνου (Κρόνος, Αιγόκερως) που ξεκινά να μετράει από την πρώτη διαίρεση του γονικού μας κυττάρου στο προστατευμένο περιβάλλον της Μήτρας.

Αν το λεπτοφυές, υπερκόσμιο περιβάλλον του Ιχθύ είναι η προϋπόθεση για το «το τέλος μου είναι η Αρχή μου» εμπεριέχοντας την Ιδέα της πρώτης σπίθας που εκδηλώνεται στο Κριό, εδώ ολοκληρώνεται η Δόμηση της προσωπικότητας του ανθρώπου μέσα και έξω.

Τα παρορμητικά νερά του Καρκίνου γεννούν αυτό που θα «ντύσει» σε ένα κοστούμι-ρόλο τα αιτήματα των προηγούμενων τριών αξόνων. Θα χρειαστεί να κάνουμε μία διευκρίνιση, άλλο πράγμα το Αίσθημα και άλλο το Συναίσθημα, κοινή η ρίζα τους μεν, αλλά η διαφορά τους μεγάλη. Η λεπτοφυής διαφοροποίησή τους συνίσταται στο γεγονός ότι το Συναίσθημα είναι το αποτέλεσμα της επεξεργασίας του Αισθήματος, αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι, με εργαλείο τη Συνείδηση μας. Είναι τα υπόγεια, ανήλια νερά του Σκορπιού που βγαίνουν στην επιφάνεια, γίνονται παρορμητικά ποτάμια του Καρκίνου για να χαρίσουν τη Ζωή (όλοι οι μεγάλοι πολιτισμοί στην ανθρώπινη ιστορία εμφανίστηκαν και άκμασαν δίπλα σε μεγάλα ποτάμια). Είναι αυτό που θα υπερπηδήσει τα εμπόδια που θα βρει, ανοίγοντας δρόμο για τη Ένωση με την Αιώνια Θάλασσα του συλλογικού  Υποσυνειδήτου.

Η Μεγάλη Θεά Σελήνη, με τον Κύκλο-θυμικό  χαρακτήρα της (πότε γεμίζει και λάμπει το από αντανάκλαση ακτινοβόλο Φώς της στα σκοτάδια του υποσυνειδήτου μας, και πότε βουτά μέσα σε αυτά και χάνεται), κρατά τα γκέμια της πιο βαθιάς υποκειμενικής εγωιστικής εκδήλωσης «Συναίσθημα». Στη δύσκολη και απαιτητική πορεία αυτή έχει τον αυστηρό, άτεγκτο Δάσκαλο-Κριτή Κρόνο να την κοιτά από απέναντι. Στεγνός, σκληρός, ο θέτων τα Όρια και τους Κανόνες που έχουν δοκιμαστεί στον Χρόνο, και που δεν θα διστάσει να καταστρέψει για να Δομήσει από την αρχή.

Πάνω στον 4ο  άξονα (Καρκίνου/Αιγόκερου) «πατάνε» όλοι οι αστρολογικοί χάρτες, (συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Ανθρωπότητας), με το ένα άκρο να δείχνει τα θεμέλια, πάνω στα οποία θα χτιστεί ο Πύργος της ανέλιξης μας, το άλλο άκρο να δείχνει προς το Θεϊκό ανώτερο Εαυτό.

Από τη φύση τους και οι δύο πολύ δυνατοί παίκτες που στις ακραίες τους μορφές δηλώνουν το γόνιμο και το άγονο, το παρορμητικό συναίσθημα με τον παρορμητικό περιορισμό, την ανεξέλεγκτη υποκειμενική υπερχείλιση, με την απόλυτη απαγόρευσή της. Και η «μάχη» ή η «συνεργασία» αρχίζει, ας μην ξεχνάμε ότι ο λόγος της συμπλοκής τους είναι η γέννηση του Ήρωα (Λέοντας) που θα περπατήσει μαχόμενος μέσα από τις μεγάλες προκλήσεις της Ζωής με σκοπό να βγει Νικητής.       
Αυτός θα είναι η μουσική σύνθεση, με τις πιο υψηλής συχνότητας νότες να δημιουργούνται από τη ΣΕΛΗΝΗ, και τις πιο χαμηλής συχνότητας από τον ΚΡΟΝΟ. 

Είναι το ζευγάρι των άκρων του «Θεϊκού κλαβιέ», η υψηλής συχνότητας μελωδία που την αντιλαμβανόμαστε ως τέτοια, μόνο όταν στηρίζεται στον χαμηλής συχνότητας ρυθμό που επιβάλλεται με μαθηματική αυστηρότητα.

Αυτός ίσως είναι ο άξονας που αν κανείς μέχρι τώρα δεν έχει συνειδητοποιήσει την αμφίδρομη σχέση μας με το Σύμπαν είναι καιρός να το Πράξει. Δεν είναι σχήμα λόγου το «να το Πράξει» και όχι να το συνειδητοποιήσει. Σε αυτό το περιβάλλον του ζωδιακού δεν αξιολογείται τίποτα, δεν εξετάζεται καν, αν δεν εμπεριέχει την απόδειξη του εφικτού, του έμπρακτα δυνατού.

Θα ήθελα να πάρω μία «βαριά ευθύνη» και να πω ότι, σε σύγκριση με τον 2Ο  άξονα Γης/Νερού Ταύρου/Σκορπιού, η έμπρακτη υλική απόδειξη μπορεί να συνεχιστεί για πάντα ή έστω μέχρι τον κορεσμό, αν υπάρχει, με κατάληξη τη διάλυση. Εδώ έχουμε την ενσωμάτωση της ουσίας στη μορφή, τη μεγάλη θυσία αλλά, ταυτόχρονα τη λύτρωση και την εκδήλωση.

Αν στον Οριζόντιο Άξονα, που επίσης ανήκει στην παρόρμηση,(Κριός/Ζυγός)  διακρίνω την έτσι κι αλλιώς Αντίληψη (εκδηλωμένη, η ανεκδήλωτη δεν παίζει ρόλο - θεωρώ ότι η Αντίληψη προϋπάρχει), η «Καθετότητα» λειτουργεί αναγνωριστικά στο μυαλό μας ως σύμφυτο χαρακτηριστικό στο άκουσμα της λέξης, Άξονας.
Είναι λοιπόν ο τόπος που, ή στέκεσαι όρθιος στα πόδια σου ή όχι. Και φυσικά όλοι μας κάπως στεκόμαστε, κατ’ αρχήν μας έμαθαν τρόπους (Καρκίνος 4₀ς οίκος, μητέρα, πατρίς…κλπ)…
Αφού σταθούμε νομίζουμε ότι είμαστε και όρθιοι αλλά τολμώ να πω πως στην πραγματικότητα δεν είμαστε. Μαθαίνουμε συνεχώς να είμαστε και προσπαθούμε, όπως όταν ακολουθούμε τον ρυθμό του διαδρόμου γυμναστικής και περπατάμε ή τρέχουμε ανάλογα με την ταχύτητά του, προκειμένου να μην πέσουμε. Στην ουσία όμως, με αυτό τον τρόπο, λειτουργούμε ασυνείδητα, ακολουθώντας έναν αυτοματισμό και όχι τον ρυθμό της ψυχής μας που πάλλεται αγωνιωδώς για να μας συντονίσει με τον Ανώτερο Ρυθμό.

Ο άνθρωπος για να μπορέσει να βγει από «τον διάδρομο» της ασυνειδησίας και να μπει στο μονοπάτι του πρέπει να αποδείξει έμπρακτα τις δυνατότητες της όποιας εξέλιξης του, με οδηγό τον «Μύστη» Αιγόκερω που όταν ξεπεράσει την ανασφάλεια διαχείρισης των συναισθημάτων του που του θυμίζουν το χάος, γίνεται η αταλάντευτη πυξίδα που δείχνει τη  κατεύθυνση της πνευματικής μας εξατομίκευσης στο αποκορύφωμα (10₀ς οίκος) του χάρτη μας.

Ουσιαστικά αυτό είναι το αίτημα του Κρόνου και του Αιγόκερου και όχι μόνο ο χώρος που μας καταδεικνύει ως κοινωνικά υποκείμενα («πετυχημένα» ή όχι). Ας μην ξεχνάμε ότι τίποτε δεν έχει αξία για τον τον Αιγόκερω, τον Κρόνο και τον δέκατο οίκο αν δεν υπάρχει αντίκτυπο στο υλικό περιβάλλον. Και υλικό περιβάλλον για τον Αιγόκερω είναι η κοινωνία που ζει μέσα της. Δηλαδή, μπορεί μέσα από αυτό το περιβάλλον να αναγνωρίζεται η κοινωνική επιτυχία, η καριέρα, κλπ που σηματοδοτούν ένα σπουδαίο κομμάτι της ζωής μας αλλά η ψυχή, μέσα από αυτόν τον άξονα, αποζητά κάτι πιο σπουδαίο από την αναρρίχηση στο κοινωνικό κατεστημένο. Αποζητά την ανέλιξή της προς το Θείο, την ένταξή της στα Άγια των Αγίων μιας μυητικής διαδικασίας που θα την οδηγήσει στο ουσιαστικό αποκορύφωμά της.

Ο Καρκίνος έχει να ξεπεράσει τον υποκειμενισμό των συναισθημάτων του και ο Αιγόκερως τον υποκειμενισμό των ορίων του, ελαττώματα που αναπτύσσει ο άξονας και είναι αιτία να κατατάσσονται αυτά τα ζώδια στην ομάδα «των ιδιωτών», των αποκομμένων από την Μεγάλη Εικόνα. Η «ανεξέλεγκτη γέννα» καταστρέφει το ζωτικό περιβάλλον που χωρίς αυτό δεν θα ευδοκιμήσει καμία γέννα. Από την άλλη, η «ασφυκτική απαγόρευση» οδηγεί στη στειρότητα.
Υπέροχα δύσκολο το αίτημα του άξονα, ειδικά στις μέρες μας που η οποιαδήποτε πράξη πρέπει να γίνεται κάτω από το πρίσμα της δημιουργίας δομών με εξατομικευμένη και όχι ιδιωτική ευθύνη.

Παναγιώτης Αργυρόπουλος